{"id":"mn29","title":"The Longer Simile of the Heartwood","languageCodes":["en","pi"],"languageNotes":{"en":"Bhikkhu Sujato · CC0","pi":"Mahāsaṅgīti edition · SuttaCentral"},"chapters":[{"id":"mn29","title":"The Longer Simile of the Heartwood","units":[{"id":"mn29:0","sourceIds":["mn29:0.1","mn29:0.2"],"kind":"text","text":{"pi":"Majjhima Nikāya 29\nMahāsāropamasutta","en":"Middle Discourses 29\nThe Longer Simile of the Heartwood"}},{"id":"mn29:1","sourceIds":["mn29:1.1","mn29:1.2","mn29:1.3"],"kind":"text","text":{"pi":"Evaṁ me sutaṁ—\nekaṁ samayaṁ bhagavā rājagahe viharati gijjhakūṭe pabbate acirapakkante devadatte.\nTatra kho bhagavā devadattaṁ ārabbha bhikkhū āmantesi:","en":"So I have heard.\nAt one time the Buddha was staying near Rājagaha, on the Vulture’s Peak Mountain, not long after Devadatta had left.\nThere the Buddha spoke to the mendicants about Devadatta:"}},{"id":"mn29:2","sourceIds":["mn29:2.1","mn29:2.2","mn29:2.3","mn29:2.4","mn29:2.5","mn29:2.6","mn29:2.7","mn29:2.8","mn29:2.9","mn29:2.10","mn29:2.11","mn29:2.12","mn29:2.13","mn29:2.14","mn29:2.15","mn29:2.16","mn29:2.17","mn29:2.18","mn29:2.19","mn29:2.20","mn29:2.21","mn29:2.22"],"kind":"text","text":{"pi":"“Idha, bhikkhave, ekacco kulaputto saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajito hoti:\n‘otiṇṇomhi jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, dukkhotiṇṇo dukkhapareto,\nappeva nāma imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethā’ti.\nSo evaṁ pabbajito samāno lābhasakkārasilokaṁ abhinibbatteti.\nSo tena lābhasakkārasilokena attamano hoti paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena lābhasakkārasilokena attānukkaṁseti paraṁ vambheti:\n‘ahamasmi lābhasakkārasilokavā, ime panaññe bhikkhū appaññātā appesakkhā’ti.\nSo tena lābhasakkārasilokena majjati pamajjati pamādaṁ āpajjati, pamatto samāno dukkhaṁ viharati.\nSeyyathāpi, bhikkhave, puriso sāratthiko sāragavesī sārapariyesanaṁ caramāno mahato rukkhassa tiṭṭhato sāravato atikkammeva sāraṁ atikkamma phegguṁ atikkamma tacaṁ atikkamma papaṭikaṁ, sākhāpalāsaṁ chetvā ādāya pakkameyya ‘sāran’ti maññamāno.\nTamenaṁ cakkhumā puriso disvā evaṁ vadeyya:\n‘na vatāyaṁ bhavaṁ puriso aññāsi sāraṁ, na aññāsi phegguṁ, na aññāsi tacaṁ, na aññāsi papaṭikaṁ, na aññāsi sākhāpalāsaṁ.\nTathā hayaṁ bhavaṁ puriso sāratthiko sāragavesī sārapariyesanaṁ caramāno mahato rukkhassa tiṭṭhato sāravato atikkammeva sāraṁ atikkamma phegguṁ atikkamma tacaṁ atikkamma papaṭikaṁ, sākhāpalāsaṁ chetvā ādāya pakkanto “sāran”ti maññamāno.\nYañcassa sārena sārakaraṇīyaṁ tañcassa atthaṁ nānubhavissatī’ti.\nEvameva kho, bhikkhave, idhekacco kulaputto saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajito hoti:\n‘otiṇṇomhi jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, dukkhotiṇṇo dukkhapareto,\nappeva nāma imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethā’ti.\nSo evaṁ pabbajito samāno lābhasakkārasilokaṁ abhinibbatteti.\nSo tena lābhasakkārasilokena attamano hoti paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena lābhasakkārasilokena attānukkaṁseti, paraṁ vambheti ‘ahamasmi lābhasakkārasilokavā, ime panaññe bhikkhū appaññātā appesakkhā’ti.\nSo tena lābhasakkārasilokena majjati pamajjati pamādaṁ āpajjati, pamatto samāno dukkhaṁ viharati.\nAyaṁ vuccati, bhikkhave, bhikkhu sākhāpalāsaṁ aggahesi brahmacariyassa;\ntena ca vosānaṁ āpādi.","en":"“Mendicants, take the case of a gentleman who has gone forth out of faith from the lay life to homelessness, thinking,\n‘I’m swamped by rebirth, old age, and death; by sorrow, lamentation, pain, sadness, and distress. I’m swamped by suffering, mired in suffering.\nHopefully I can make an end to this entire mass of suffering.’\nWhen they’ve gone forth they generate possessions, honor, and popularity.\nThey’re happy with that, and they’ve got all they wished for.\nAnd they glorify themselves and put others down because of that:\n‘I’m the one with possessions, honor, and popularity. These other mendicants are obscure and insignificant.’\nAnd so they become indulgent and fall into negligence on account of those possessions, honor, and popularity. And being negligent they live in suffering.\nSuppose there was a person in need of heartwood. And while wandering in search of heartwood he’d come across a large tree standing with heartwood. But, passing over the heartwood, softwood, bark, and shoots, he’d cut off the branches and leaves and leave imagining they were heartwood.\nIf a person with clear eyes saw him they’d say,\n‘This gentleman doesn’t know what heartwood, softwood, bark, shoots, or branches and leaves are.\nThat’s why he passed them over, cut off the branches and leaves, and left imagining they were heartwood.\nWhatever he needs to make from heartwood, he won’t succeed.’ …\nThis is called a mendicant who has grabbed the branches and leaves of the spiritual life\nand stopped short with that."}},{"id":"mn29:3","sourceIds":["mn29:3.1","mn29:3.2","mn29:3.3","mn29:3.4","mn29:3.5","mn29:3.6","mn29:3.7","mn29:3.8","mn29:3.9","mn29:3.10","mn29:3.11","mn29:3.12","mn29:3.13","mn29:3.14","mn29:3.15","mn29:3.16","mn29:3.17"],"kind":"text","text":{"pi":"Idha pana, bhikkhave, ekacco kulaputto saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajito hoti:\n‘otiṇṇomhi jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, dukkhotiṇṇo dukkhapareto,\nappeva nāma imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethā’ti.\nSo evaṁ pabbajito samāno lābhasakkārasilokaṁ abhinibbatteti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attamano hoti na paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati.\nAppamatto samāno sīlasampadaṁ ārādheti.\nSo tāya sīlasampadāya attamano hoti paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya sīlasampadāya attānukkaṁseti, paraṁ vambheti:\n‘ahamasmi sīlavā kalyāṇadhammo, ime panaññe bhikkhū dussīlā pāpadhammā’ti.\nSo tāya sīlasampadāya majjati pamajjati pamādaṁ āpajjati, pamatto samāno dukkhaṁ viharati.\nSeyyathāpi, bhikkhave, puriso sāratthiko sāragavesī sārapariyesanaṁ caramāno mahato rukkhassa tiṭṭhato sāravato atikkammeva sāraṁ atikkamma phegguṁ atikkamma tacaṁ, papaṭikaṁ chetvā ādāya pakkameyya ‘sāran’ti maññamāno.\nTamenaṁ cakkhumā puriso disvā evaṁ vadeyya:\n‘na vatāyaṁ bhavaṁ puriso aññāsi sāraṁ, na aññāsi phegguṁ, na aññāsi tacaṁ, na aññāsi papaṭikaṁ, na aññāsi sākhāpalāsaṁ.\nTathā hayaṁ bhavaṁ puriso sāratthiko sāragavesī sārapariyesanaṁ caramāno mahato rukkhassa tiṭṭhato sāravato atikkammeva sāraṁ atikkamma phegguṁ atikkamma tacaṁ, papaṭikaṁ chetvā ādāya pakkanto “sāran”ti maññamāno;\nyañcassa sārena sārakaraṇīyaṁ tañcassa atthaṁ nānubhavissatī’ti.","en":"Next, take a gentleman who has gone forth out of faith from the lay life to homelessness …\nWhen they’ve gone forth they generate possessions, honor, and popularity.\nThey’re not happy with that, and haven’t got all they wished for.\nThey don’t glorify themselves and put others down on account of that.\nNor do they become indulgent and fall into negligence on account of those possessions, honor, and popularity.\nBeing diligent, they achieve accomplishment in ethics.\nThey’re happy with that, and they’ve got all they wished for.\nAnd they glorify themselves and put others down on account of that:\n‘I’m the one who is ethical, of good character. These other mendicants are unethical, of bad character.’\nAnd so they become indulgent and fall into negligence regarding their accomplishment in ethics. And being negligent they live in suffering.\nSuppose there was a person in need of heartwood. And while wandering in search of heartwood he’d come across a large tree standing with heartwood. But, passing over the heartwood, softwood, and bark, he’d cut off the shoots and leave imagining they were heartwood.\nIf a person with clear eyes saw him they’d say,\n‘This gentleman doesn’t know what heartwood, softwood, bark, shoots, or branches and leaves are.\nThat’s why he passed them over, cut off the shoots, and left imagining they were heartwood.\nWhatever he needs to make from heartwood, he won’t succeed.’ …"}},{"id":"mn29:4","sourceIds":["mn29:4.1","mn29:4.2","mn29:4.3","mn29:4.4","mn29:4.5","mn29:4.6","mn29:4.7","mn29:4.8","mn29:4.9","mn29:4.10","mn29:4.11","mn29:4.12","mn29:4.13","mn29:4.14","mn29:4.15","mn29:4.16","mn29:4.17","mn29:4.18","mn29:4.19","mn29:4.20","mn29:4.21","mn29:4.22","mn29:4.23","mn29:4.24","mn29:4.25","mn29:4.26","mn29:4.27","mn29:4.28","mn29:4.29","mn29:4.30","mn29:4.31","mn29:4.32","mn29:4.33","mn29:4.34","mn29:4.35","mn29:4.36","mn29:4.37","mn29:4.38","mn29:4.39","mn29:4.40","mn29:4.41","mn29:4.42","mn29:4.43","mn29:4.44","mn29:4.45","mn29:4.46","mn29:4.47","mn29:4.48","mn29:4.49"],"kind":"text","text":{"pi":"Evameva kho, bhikkhave, idhekacco kulaputto saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajito hoti:\n‘otiṇṇomhi jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, dukkhotiṇṇo dukkhapareto,\nappeva nāma imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethā’ti.\nSo evaṁ pabbajito samāno lābhasakkārasilokaṁ abhinibbatteti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attamano hoti na paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati.\nAppamatto samāno sīlasampadaṁ ārādheti.\nSo tāya sīlasampadāya attamano hoti paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya sīlasampadāya attānukkaṁseti, paraṁ vambheti:\n‘ahamasmi sīlavā kalyāṇadhammo, ime panaññe bhikkhū dussīlā pāpadhammā’ti.\nSo tāya sīlasampadāya majjati pamajjati pamādaṁ āpajjati, pamatto samāno dukkhaṁ viharati.\nAyaṁ vuccati, bhikkhave, bhikkhu papaṭikaṁ aggahesi brahmacariyassa;\ntena ca vosānaṁ āpādi.\nIdha pana, bhikkhave, ekacco kulaputto saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajito hoti:\n‘otiṇṇomhi jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, dukkhotiṇṇo dukkhapareto,\nappeva nāma imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethā’ti.\nSo evaṁ pabbajito samāno lābhasakkārasilokaṁ abhinibbatteti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attamano hoti na paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno sīlasampadaṁ ārādheti.\nSo tāya sīlasampadāya attamano hoti no ca kho paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya sīlasampadāya na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tāya sīlasampadāya na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati.\nAppamatto samāno samādhisampadaṁ ārādheti.\nSo tāya samādhisampadāya attamano hoti paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya samādhisampadāya attānukkaṁseti, paraṁ vambheti:\n‘ahamasmi samāhito ekaggacitto, ime panaññe bhikkhū asamāhitā vibbhantacittā’ti.\nSo tāya samādhisampadāya majjati pamajjati pamādaṁ āpajjati, pamatto samāno dukkhaṁ viharati.\nSeyyathāpi, bhikkhave, puriso sāratthiko sāragavesī sārapariyesanaṁ caramāno mahato rukkhassa tiṭṭhato sāravato atikkammeva sāraṁ atikkamma phegguṁ tacaṁ chetvā ādāya pakkameyya ‘sāran’ti maññamāno.\nTamenaṁ cakkhumā puriso disvā evaṁ vadeyya ‘na vatāyaṁ bhavaṁ puriso aññāsi sāraṁ, na aññāsi phegguṁ, na aññāsi tacaṁ, na aññāsi papaṭikaṁ, na aññāsi sākhāpalāsaṁ.\nTathā hayaṁ bhavaṁ puriso sāratthiko sāragavesī sārapariyesanaṁ caramāno mahato rukkhassa tiṭṭhato sāravato atikkammeva sāraṁ atikkamma phegguṁ tacaṁ chetvā ādāya pakkanto “sāran”ti maññamāno.\nYañcassa sārena sārakaraṇīyaṁ tañcassa atthaṁ nānubhavissatī’ti.\nEvameva kho, bhikkhave, idhekacco kulaputto saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajito hoti:\n‘otiṇṇomhi jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, dukkhotiṇṇo dukkhapareto,\nappeva nāma imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethā’ti.\nSo evaṁ pabbajito samāno lābhasakkārasilokaṁ abhinibbatteti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attamano hoti na paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno sīlasampadaṁ ārādheti.\nSo tāya sīlasampadāya attamano hoti no ca kho paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya sīlasampadāya na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tāya sīlasampadāya na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno samādhisampadaṁ ārādheti.\nSo tāya samādhisampadāya attamano hoti paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya samādhisampadāya attānukkaṁseti, paraṁ vambheti:\n‘ahamasmi samāhito ekaggacitto, ime panaññe bhikkhū asamāhitā vibbhantacittā’ti.\nSo tāya samādhisampadāya majjati pamajjati pamādaṁ āpajjati, pamatto samāno dukkhaṁ viharati.\nAyaṁ vuccati, bhikkhave, bhikkhu tacaṁ aggahesi brahmacariyassa;\ntena ca vosānaṁ āpādi.","en":"This is called a mendicant who has grabbed the shoots of the spiritual life\nand stopped short with that.\nNext, take a gentleman who has gone forth out of faith from the lay life to homelessness …\nWhen they’ve gone forth they generate possessions, honor, and popularity. …\nBeing diligent, they achieve accomplishment in immersion.\nThey’re happy with that, and they’ve got all they wished for.\nAnd they glorify themselves and put others down on account of that:\n‘I’m the one with immersion and unified mind. These other mendicants lack immersion, they have straying minds.’\nAnd so they become indulgent and fall into negligence regarding that accomplishment in immersion. And being negligent they live in suffering.\nSuppose there was a person in need of heartwood. And while wandering in search of heartwood he’d come across a large tree standing with heartwood. But, passing over the heartwood and softwood, he’d cut off the bark and leave imagining it was heartwood.\nIf a person with clear eyes saw him they’d say: ‘This gentleman doesn’t know what heartwood, softwood, bark, shoots, or branches and leaves are.\nThat’s why he passed them over, cut off the bark, and left imagining it was heartwood.\nWhatever he needs to make from heartwood, he won’t succeed.’ …\nThis is called a mendicant who has grabbed the bark of the spiritual life\nand stopped short with that."}},{"id":"mn29:5","sourceIds":["mn29:5.1","mn29:5.2","mn29:5.3","mn29:5.4","mn29:5.5","mn29:5.6","mn29:5.7","mn29:5.8","mn29:5.9","mn29:5.10","mn29:5.11","mn29:5.12","mn29:5.13","mn29:5.14","mn29:5.15","mn29:5.16","mn29:5.17","mn29:5.18","mn29:5.19","mn29:5.20","mn29:5.21","mn29:5.22","mn29:5.23","mn29:5.24","mn29:5.25","mn29:5.26","mn29:5.27","mn29:5.28","mn29:5.29","mn29:5.30","mn29:5.31","mn29:5.32","mn29:5.33","mn29:5.34","mn29:5.35","mn29:5.36","mn29:5.37","mn29:5.38","mn29:5.39","mn29:5.40","mn29:5.41","mn29:5.42","mn29:5.43"],"kind":"text","text":{"pi":"Idha pana, bhikkhave, ekacco kulaputto saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajito hoti:\n‘otiṇṇomhi jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, dukkhotiṇṇo dukkhapareto,\nappeva nāma imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethā’ti.\nSo evaṁ pabbajito samāno lābhasakkārasilokaṁ abhinibbatteti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attamano hoti na paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati.\nAppamatto samāno sīlasampadaṁ ārādheti.\nSo tāya sīlasampadāya attamano hoti, no ca kho paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya sīlasampadāya na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tāya sīlasampadāya na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno samādhisampadaṁ ārādheti.\nSo tāya samādhisampadāya attamano hoti, no ca kho paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya samādhisampadāya na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tāya samādhisampadāya na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati appamatto samāno ñāṇadassanaṁ ārādheti.\nSo tena ñāṇadassanena attamano hoti paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena ñāṇadassanena attānukkaṁseti, paraṁ vambheti:\n‘ahamasmi jānaṁ passaṁ viharāmi.\nIme panaññe bhikkhū ajānaṁ apassaṁ viharantī’ti.\nSo tena ñāṇadassanena majjati pamajjati pamādaṁ āpajjati, pamatto samāno dukkhaṁ viharati.\nSeyyathāpi, bhikkhave, puriso sāratthiko sāragavesī sārapariyesanaṁ caramāno mahato rukkhassa tiṭṭhato sāravato atikkammeva sāraṁ phegguṁ chetvā ādāya pakkameyya ‘sāran’ti maññamāno.\nTamenaṁ cakkhumā puriso disvā evaṁ vadeyya:\n‘na vatāyaṁ bhavaṁ puriso aññāsi sāraṁ na aññāsi phegguṁ na aññāsi tacaṁ na aññāsi papaṭikaṁ na aññāsi sākhāpalāsaṁ.\nTathā hayaṁ bhavaṁ puriso sāratthiko sāragavesī sārapariyesanaṁ caramāno mahato rukkhassa tiṭṭhato sāravato atikkammeva sāraṁ phegguṁ chetvā ādāya pakkanto “sāran”ti maññamāno.\nYañcassa sārena sārakaraṇīyaṁ tañcassa atthaṁ nānubhavissatī’ti.\nEvameva kho, bhikkhave, idhekacco kulaputto saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajito hoti:\n‘otiṇṇomhi jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, dukkhotiṇṇo dukkhapareto,\nappeva nāma imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethā’ti.\nSo evaṁ pabbajito samāno lābhasakkārasilokaṁ abhinibbatteti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attamano hoti na paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno sīlasampadaṁ ārādheti.\nSo tāya sīlasampadāya attamano hoti, no ca kho paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya sīlasampadāya na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tāya sīlasampadāya na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno samādhisampadaṁ ārādheti.\nSo tāya samādhisampadāya attamano hoti, no ca kho paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya samādhisampadāya na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tāya samādhisampadāya na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno ñāṇadassanaṁ ārādheti.\nSo tena ñāṇadassanena attamano hoti paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena ñāṇadassanena attānukkaṁseti, paraṁ vambheti:\n‘ahamasmi jānaṁ passaṁ viharāmi, ime panaññe bhikkhū ajānaṁ apassaṁ viharantī’ti.\nSo tena ñāṇadassanena majjati pamajjati pamādaṁ āpajjati, pamatto samāno dukkhaṁ viharati.\nAyaṁ vuccati, bhikkhave, bhikkhu phegguṁ aggahesi brahmacariyassa;\ntena ca vosānaṁ āpādi.","en":"Next, take a gentleman who has gone forth out of faith from the lay life to homelessness …\nWhen they’ve gone forth they generate possessions, honor, and popularity. …\nBeing diligent, they achieve knowledge and vision.\nThey’re happy with that, and they’ve got all they wished for.\nAnd they glorify themselves and put others down on account of that,\n‘I’m the one who meditates knowing and seeing.\nThese other mendicants meditate without knowing and seeing.’\nAnd so they become indulgent and fall into negligence regarding that knowledge and vision. And being negligent they live in suffering.\nSuppose there was a person in need of heartwood. And while wandering in search of heartwood he’d come across a large tree standing with heartwood. But, passing over the heartwood, he’d cut out the softwood and leave imagining it was heartwood.\nIf a person with clear eyes saw him they’d say,\n‘This gentleman doesn’t know what heartwood, softwood, bark, shoots, or branches and leaves are.\nThat’s why he passed them over, cut out the softwood, and left imagining it was heartwood.\nWhatever he needs to make from heartwood, he won’t succeed.’ …\nThis is called a mendicant who has grabbed the softwood of the spiritual life\nand stopped short with that."}},{"id":"mn29:6","sourceIds":["mn29:6.1","mn29:6.2","mn29:6.3","mn29:6.4","mn29:6.5","mn29:6.6","mn29:6.7","mn29:6.8","mn29:6.9","mn29:6.10","mn29:6.11","mn29:6.12","mn29:6.13","mn29:6.14","mn29:6.15","mn29:6.16","mn29:6.17","mn29:6.18","mn29:6.19","mn29:6.20","mn29:6.21","mn29:6.22","mn29:6.23","mn29:6.24","mn29:6.25","mn29:6.26","mn29:6.27","mn29:6.28","mn29:6.29","mn29:6.30","mn29:6.31","mn29:6.32","mn29:6.33","mn29:6.34","mn29:6.35","mn29:6.36","mn29:6.37","mn29:6.38","mn29:6.39"],"kind":"text","text":{"pi":"Idha pana, bhikkhave, ekacco kulaputto saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajito hoti:\n‘otiṇṇomhi jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, dukkhotiṇṇo dukkhapareto,\nappeva nāma imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethā’ti.\nSo evaṁ pabbajito samāno lābhasakkārasilokaṁ abhinibbatteti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attamano hoti, na paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno sīlasampadaṁ ārādheti.\nSo tāya sīlasampadāya attamano hoti, no ca kho paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya sīlasampadāya na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tāya sīlasampadāya na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno samādhisampadaṁ ārādheti.\nSo tāya samādhisampadāya attamano hoti, no ca kho paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya samādhisampadāya na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tāya samādhisampadāya na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno ñāṇadassanaṁ ārādheti.\nSo tena ñāṇadassanena attamano hoti, no ca kho paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena ñāṇadassanena na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tena ñāṇadassanena na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno asamayavimokkhaṁ ārādheti.\nAṭṭhānametaṁ, bhikkhave, anavakāso yaṁ so bhikkhu tāya asamayavimuttiyā parihāyetha.\nSeyyathāpi, bhikkhave, puriso sāratthiko sāragavesī sārapariyesanaṁ caramāno mahato rukkhassa tiṭṭhato sāravato sāraññeva chetvā ādāya pakkameyya ‘sāran’ti jānamāno.\nTamenaṁ cakkhumā puriso disvā evaṁ vadeyya:\n‘aññāsi vatāyaṁ bhavaṁ puriso sāraṁ, aññāsi phegguṁ, aññāsi tacaṁ, aññāsi papaṭikaṁ, aññāsi sākhāpalāsaṁ.\nTathā hayaṁ bhavaṁ puriso sāratthiko sāragavesī sārapariyesanaṁ caramāno mahato rukkhassa tiṭṭhato sāravato sāraññeva chetvā ādāya pakkanto “sāran”ti jānamāno.\nYañcassa sārena sārakaraṇīyaṁ tañcassa atthaṁ anubhavissatī’ti.\nEvameva kho, bhikkhave, idhekacco kulaputto saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajito hoti:\n‘otiṇṇomhi jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, dukkhotiṇṇo dukkhapareto,\nappeva nāma imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethā’ti.\nSo evaṁ pabbajito samāno lābhasakkārasilokaṁ abhinibbatteti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attamano hoti, na paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena lābhasakkārasilokena na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tena lābhasakkārasilokena na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno sīlasampadaṁ ārādheti.\nSo tāya sīlasampadāya attamano hoti, no ca kho paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya sīlasampadāya na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tāya sīlasampadāya na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno samādhisampadaṁ ārādheti.\nSo tāya samādhisampadāya attamano hoti, no ca kho paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tāya samādhisampadāya na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tāya samādhisampadāya na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno ñāṇadassanaṁ ārādheti.\nSo tena ñāṇadassanena attamano hoti, no ca kho paripuṇṇasaṅkappo.\nSo tena ñāṇadassanena na attānukkaṁseti, na paraṁ vambheti.\nSo tena ñāṇadassanena na majjati nappamajjati na pamādaṁ āpajjati, appamatto samāno asamayavimokkhaṁ ārādheti.\nAṭṭhānametaṁ, bhikkhave, anavakāso yaṁ so bhikkhu tāya asamayavimuttiyā parihāyetha.","en":"Next, take a gentleman who has gone forth out of faith from the lay life to homelessness, thinking,\n‘I’m swamped by rebirth, old age, and death; by sorrow, lamentation, pain, sadness, and distress. I’m swamped by suffering, mired in suffering.\nHopefully I can make an end to this entire mass of suffering.’\nWhen they’ve gone forth they generate possessions, honor, and popularity.\nThey’re not happy with that, and haven’t got all they wished for.\nThey don’t glorify themselves and put others down on account of that.\nNor do they become indulgent and fall into negligence on account of those possessions, honor, and popularity. Being diligent, they achieve accomplishment in ethics.\nThey’re happy with that, but they haven’t got all they wished for.\nThey don’t glorify themselves and put others down on account of that.\nNor do they become indulgent and fall into negligence regarding that accomplishment in ethics. Being diligent, they achieve accomplishment in immersion.\nThey’re happy with that, but they haven’t got all they wished for.\nThey don’t glorify themselves and put others down on account of that.\nNor do they become indulgent and fall into negligence regarding that accomplishment in immersion. Being diligent, they achieve knowledge and vision.\nThey’re happy with that, but they haven’t got all they wished for.\nThey don’t glorify themselves and put others down on account of that.\nNor do they become indulgent and fall into negligence regarding that knowledge and vision. Being diligent, they achieve irreversible freedom.\nAnd it’s impossible for that mendicant to fall away from that irreversible freedom.\nSuppose there was a person in need of heartwood. And while wandering in search of heartwood he’d come across a large tree standing with heartwood. He’d cut out just the heartwood and leave knowing it was heartwood.\nIf a person with clear eyes saw him they’d say,\n‘This gentleman knows what heartwood, softwood, bark, shoots, and branches and leaves are.\nThat’s why he cut out just the heartwood and left knowing it was heartwood.\nWhatever he needs to make from heartwood, he will succeed.’ …\nIt’s impossible for that mendicant to fall away from that irreversible freedom."}},{"id":"mn29:7","sourceIds":["mn29:7.1","mn29:7.2","mn29:7.3","mn29:7.4","mn29:7.5","mn29:7.6"],"kind":"text","text":{"pi":"Iti kho, bhikkhave, nayidaṁ brahmacariyaṁ lābhasakkārasilokānisaṁsaṁ, na sīlasampadānisaṁsaṁ, na samādhisampadānisaṁsaṁ, na ñāṇadassanānisaṁsaṁ.\nYā ca kho ayaṁ, bhikkhave, akuppā cetovimutti—\netadatthamidaṁ, bhikkhave, brahmacariyaṁ, etaṁ sāraṁ etaṁ pariyosānan”ti.\nIdamavoca bhagavā.\nAttamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṁ abhinandunti.\nMahāsāropamasuttaṁ niṭṭhitaṁ navamaṁ.","en":"And so, mendicants, this spiritual life is not lived for the sake of possessions, honor, and popularity, or for accomplishment in ethics, or for accomplishment in immersion, or for knowledge and vision.\nIt is this unshakable freedom of heart\nthat is the goal of the spiritual life, the core and the final end.”\nThat is what the Buddha said.\nSatisfied, the mendicants approved what the Buddha said."}}]}],"sourceRevision":"afdafa92450cfe7573b280da50382888323666d2","sourceUrl":"https://suttacentral.net/mn29/en/sujato","licence":"CC0 1.0","licenceUrl":"https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/","editionNote":"Full supplied source file; inherited abbreviations are preserved. Not a reconstructed expansion of every repetition. No Malay or Mandarin translation is implied."}
